آنچه که در روز هجدهم ذی الحجّه در منطقه ای به نام غدیر خم و پس از آخرین حجّ پیامبر اعظم(ص) یعنی حجّة الوداع به دستور خدای سبحان اتّفاق افتاد و پیامبر اعظم(ص) حدود هفتاد روز قبل از رحلتش، حضرت علیّ ابن ابیطالب(ع) را به ولایت (سرپرستی مسلمین) و به حکومت (مدیریّت جامعه اسلامی) پس از خودش منصوب فرمود، مورد اتّفاق شیعه و سنّی بوده و در اصل وقوع حادثه غدیر و عظمت شخصیّت امیر المؤمنین(ع) هیچگونه اختلاف نظری وجود ندارد.

همه فرق اسلامی خصوصاً اهل سنّت و تشیّع، حضرت امیر(ع) را نقطه عالی و قلّه دست نیافتنی علم و تقوا و شجاعت می دانند. در کتب مرجع و منابع اهل سنّت و شیعه این حادثه به طور مفصّل بیان شده، بطوریکه 39 نفر از صحابه پیامبر اعظم(ص)،

-          84 نفر از تابعین،

-          در قرن دوم هجری 56 نفر از علماء عامّه،

-          در قرن سوم هجری 92 نفر از علماء عامّه،

-          در قرن چهارم هجری 43 نفر از علماء عامّه،

-          در قرن پنجم هجری 24 نفر از علماء عامّه،

-          در قرن ششم هجری 20 نفر از علماء عامّه،

-          در قرن هفتم هجری 21 نفر از علماء عامّه،

-          در قرن هشتم هجری 18 نفر از علماء عامّه،

-          در قرن نهم هجری 17 نفر از علماء عامّه،

-          در قرن دهم هجری 14 نفر از علماء عامّه،

-          در قرن یازدهم هجری 13 نفر از علماء عامّه،

-          در قرن دوازدهم هجری 13 نفر از علماء عامّه،

-          در قرن چهاردهم هجری 19 نفر از علماء عامّه،

حدیث غدیر را نقل کرده اند و در این میان 14 نفر از علمای اهل تسنّن، ادّعای تواتر حدیث وسی نفر نیز به صحّت حدیث غدیر اعتراف کرده اند.

قریب به اتّفاق راویان، اصل خطابه پیامبر(ص) و جمله معروف «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» را ذکر نموده و اینکه در مدّت سه روز اقامت پیامبر اعظم(ص)، حاضران در غدیرخم در آن مراسم با حضرت امیر(ع) به عنوان ولیّ و سرپرست بیعت نموده و حتّی دو صحابی بزرگ پیامبر اعظم(ص) یعنی ابوبکر و عمر در حضور جمعیّت با گفتن:

بخ بخ لک یا ابن ابیطالب اصحبت و امسیت مولای و مولا کل مؤمن و مؤمنة

آفرین بر تو باد، آفرین بر تو باد، ای فرزند ابیطالب صبح کردی و شام کردی در حالی که تو مولا و رهبر من و تمام مردان و زنان با ایمان شدی.

به حضرت امیر(ع) تبریک گفته اعتراف کرده اند، لکن بعدها متأسّفانه نویسندگان عامّه در تفسیر واژه «مولی» راه خطا را در پیش گرفته و مدّعی هستند «مولی» در این خطبه به معنی «دوست و یاور» می باشد و از جمله معروف پیامبر اعظم(ص)، موضوع «رهبری و ولایت» یا «سرپرستی و اداره جامعه اسلامی» استفاده نمی شود، به دلائل زیاد خطا بودن این معنی و تفسیر واضح و روشن می شود و فقط به دو دلیل اشاره می شود:

1-         آیا مسئله دوستی و حبّ علیّ ابن ابیطالب(ع) با همه مؤمنان، چیز مخفی و پنهان و پیچیده ای بوده است که در آن ایّام حسّاس در یک بیابان سوزان، در بین آن جمعیّت کثیر و با آن همه تشریفات و ایراد خطبه و حتّی اعتراف گرفتن از مردم از طرف پیامبر اعظم(ص) بیان و تأکید شود؟!! به شهادت تاریخ اسلام، همه مسلمانان اعمّ از مهاجرین و انصار، حضرت امیر(ع) را به عنوان یک عبد صالح، مجاهد فداکار و انسانی که در نقطه اوج فضیلتهای الهی بود می شناختند و به او عشق می ورزیدند. هیچ عاقلی این حرف را قبول نمی کند که در آن مراسم بزرگ و با آن مقدّمات و مؤخّرات پیامبر اعظم(ص) جمعیّت را متوقّف کند و بگوید ای مردم بدانید من علی را دوست دارم، شما هم او را دوست بدارید!

2-         پیامبر اعظم(ص) پس از جمله معروف «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» به «اینکه اکمال دین و اتمام انجام و رضایت پروردگار به رسالت من و ولایت علی بعد از من حاصل گردید» در خطبه غدیر اشاره فرموده؛ ساده اندیشی است که ایجاد مودّت و دوستی علی و نصرت او را اکمال دین و اتمام نعمت و رضایت خداوند بدانیم.

قطعاً موضوع حبّ و دوستی حضرت امیر(ع) یکی از امتیازات هر مسلمانی می باشد لکن با اندک تأمّل به جریانات آن حادثه تاریخی و خطبه صریح و شفّاف پیامبر اعظم(ص) ، باید اعتراف کرد که در غدیر، هدف پیامبر اعظم(ص) نصب حکومت بوده است و این نصبِ مقامات معنوی نبوده، بلکه مقامات معنوی و جامعیّتی که در حضرت امیر(ع) بوده است، اسباب این شده که پیامبر اعظم(ص) مأمور شود که او را به حکومت منصوب نماید و غدیر برای حضرت امیر(ع) شأنی درست نکرد، بلکه حضرت امیر(ع) بود که به غدیر فضیلت داد و مقام شامخ او است که اسباب این شده که خدای تبارک و تعالی او را حاکم مسلمین قرار دهد.

غدیر به ایشان ارزش نداد. آن چه ارزش دارد خود حضرت امیر(ع) است که به دنبال آن ارزش غدیر آمده است.

خدای سبحان ملاحظه فرمود که بعد از رسول(ص) کسی نیست که بتواند عدالت را آن طوری که باید باشد انجام دهد، لذا حضرت امیر(ع) را که قدرت انجام این کار را داشت به این منصب تعیین نمود و لذا خدای سبحان با غدیر، رسالت و امامت را به هم پیوند داد و علی مظهر جمیع فضائل الهی است و تنها کسی که شایسته جانشینی پیامبر اعظم(ص) به عنوان مجری عدالت که سبب تشکیل حکومت می باشد، است در جهان امروز، می تواند محور اتّحاد و اتّفاق و وحدت کلیّه مسلمانان اعمّ از سنّی و شیعه قرار گیرد.

خوشبختانه اهل سنّت و علماء آنان به فضائل و امتیازات برجسته حضرت امیر(ع) اعتراف داشته و دارند و کتب اهل سنّت خصوصاً صحّاح ستّه پّر است از بیان کمالات حضرت امیر(ع) و حتّی اهل بیت عصمت و طهارت.

همچنانکه تولّد رسول اعظم(ص) به عنوان محور وحدت جامعه اسلامی و مسلمین مطرح می باشد، روایت غدیر و حادثه غدیر و سفارش و توصیه پیامبر اعظم(ص) نیز می تواند محور وحدت جامعه اسلامی باشد، به شرط اینکه تعصّبات بی جا را کنار گذاشته و تفرقه افکنان را طرد نمائیم چه در میان شیعیان باشند و چه در میان اهل سنّت.

و بدانیم که اتّحاد مسلمانان یک ضرورت استراتژیک است که تعمیق آن زمینه ساز جامعه ای خواهد شد که بساط کفر و نفاق برچیده شود و حاکمیّت ولایت علوی در تداوم سنّت محمّدی در آن جامعه تجلّی یابد.