|
نصیحتی از حضرت امیرالمومنین علی (ع) |
|
|
|
|
نگارش یافته توسط محمد علی اربابی
|
|
19 آذر 1388 ساعت 07:41 |
|
از آن افراد مباش که اگر دنیا به او روی بیاورد هرگز سیر نمی شود و اگر دنیا به او پشت کرد و محروم شد نمی تواند در سایه قناعت ، عزّت خود را حفظ نماید و تن به خواری و ذلّت می دهد. نیکان و صالحان را دوست دارد ولی همانند آن عمل نمی کند و بدکاران را دشمن می دارد ولی داخل حزب و گروه بوده و خودش یکی از آنهاست از مردن خیلی می ترسد چون می داند چه اندازه گناه نموده است و در عین حال که از مرگ می ترسد باز به اعمال زشت خود ادامه می دهد. وقتی در بستر بیماری می افتد از کردار خود پشتیمان شده و چون بهبود یافت دو مرتبه در غفلت می رود. در هنگامی که گرفتاری ندارد مغرور و متکبّر است و همین که گرفتاری برای وی پیش آمد به حقیری و ناچیزی خود اقرار می نماید. همیشه معصیت را قبل از وقت پیش خرید می کند ولی توبه را در وقتش به تأخیر می اندازد، گناه دیگران اگر هم کوچک باشد در نظرش بزرگ می آید در صورتیکه خودش گناهان بزرگتر را مرتکب می شود، در عوض طاعتهای کوچک خودش را بزرگ جلوه می دهد در صورتی که همان طاعت را اگر دیگری انجام دهد آنرا کوچک می پندارد. چنین آدمی غفلت با توانگران و ثروتمندان را بر بیداری با فقرا ترجیح می دهد. نهج الیلاغه – حکمت 150
|