در دوران فتنه و زمانی که فضا غبار آلود می باشد، عوام در تشخیص حق از باطل با مشکلات و تردیدهائی مواجه می شوند و بسیاری «راه» را از «چاه» تشخیص نمی دهند.

نقش «ولی» و «امام نور» در این دوران پر اهمیت می گردد و الّا در شرائط عادی و زمانی که فضا غبار آلود نیست و بذر شک و تردید در جامعه پاشیده نشده است و تبلیغات سهمگین وجود ندارد مردم در تشخیص حق از باطل دچار اشتباه نمی شوند.

لذا نقش «خواص طرفدار جبهه حق» در زمان فتنه تعیین کننده است و این خواص هستند که باید به دو وظیفه خودشان عمل کنند:

1-       موضعگیری شفاف و صریح و پرهیز از سخنان و مواضع دو پهلو.

2-       لحظه شناسی و از دست ندادن زمان. این دو وظیفه لازم و ملزوم یکدیگرند. اگر موضع گیری خواص طرفدار جبهه حق شفاف و صریح نباشد و دو پهلو بیان گردد، شک و تردید در جامعه بیشتر شده و باعث تضعیف جبهه خودی و تقویت جبهه غیرخودی «دشمن» خواهد شد و اگر مواضع شفاف و صریح باشد لکن در لحظه نیاز اعلام نگردد بی اثر خواهد بود.

تاریخ اسلام خصوصاً بعد از رحلت پیامبر  اعظم (ص) یعنی سال ده هجری تا عاشورا سال 61 هجری پراست از عبرت و درس گرفتن از مواضع خواص و خیانتهای آنان یا سکوت های مصلحت آمیز و بوجود آمدن فتنه های جمل، صفین، نهروان، خانه نشینی امام حسن مجتبی(ع) و شهادت مظلومانه امام حسین (ع) به دو نمونه اشاره می شود:

1-   در واقعه صفّین زمانی که دستگاه تبلیغاتی معاویه موفّق شد بذر تردید را در جبهه امیر المؤمنین علی (ع) بپاشد، عمّار یاسر آن صحابی بزرگ پیامبر اعظم(ع) وارد میدان شد و با سخنرانی حقّانیّت راه و روش امیرالمؤمنین (ع) و باطل بودن معاویه را بیان کرد و عاقبت نیز بدست سپاهیان معاویه که قبلاً پیامبر از آنها به عنوان «یاغی» یاد کرده بود و بشارت شهادت عمّار و یاسر را بدست آنها داده بود، به فیض عظمای شهادت نائل آمد و خود معیار تشخیص حق از باطل شد. عمّار «واضح و روشن» و در «لحظه نیاز» موضع گیری نمود و نتیجه هم داد.

2-   در هنگامی که ابا عبدالله الحسین (ع) و یارانش در کربلا در محاصره قرار گرفتند، بسیاری از خواص کوفه علیرغم اطّلاع از حقّانیّت امام حسین(ع) و عالم بودن به موقعیّت علمی و عملی امام (ع) به علل مختلف که در رأس همه آنها دنیا خواهی می باشد در خانه های خود نشستند و سکوت را پیشه نمودند. آنها به یاری امام (ع) نرفتند و زمانی پی به اشتباه خود بردند که کار از کار گذشته بود وامام (ع) به مسلخ کشیده شده بود. هر چند این عدّه بعد از جریان عاشورا تحت عنوان «توّابین» قیام کردند و به شهادت هم رسیدند ولی اثر حرکت آنها کجا و شهدای عاشورا کجا؟ اصلاً قابل قیاس نیستند. این عده نشستند ولحظه ها را از دست دادند.

در فتنه اخیر در کشور، مردم در 9 دی سال 88 به ندای هل من ناصر ینصرنی امام جامعه اسلامی پاسخ داده و عاشورائی را خلق نمودند.

عاشورائی که مردم از آن سربلند بیرون آمدند و امام خود را تنها نگذاشتند. حرکت مردم آن چنان عظیم بودکه بعضی از خواص را هم تحت تأثیر قرار داد و بعد از آن اظهار ندامت و پشیمانی کردند ولی این خواص بدانند که لحظه نیاز را از دست دادند و راه نجات آنها ، کم کردن فاصله ایجاد شده بین آنها و امت اسلامی ، قافله امامت و ولایت و نهایتاً الحاق آنها به اقیانوس عظیم امت تعیین مرز با بیگانه پرستان و غیرخودی (دشمن) است.

این کار دشوار نیست. فقط باید پا روی هوای نفس گذاشت و به اشتباهات گذشته اعتراف کرد و مرز خودشان را با عوامل کفر و نفاق تعیین نمایند. راه برگشت حسب رهنمود رهبر فرزانه انقلاب باز است.