او در مجلس خبرگان قانون اساسی، در تصویب قانون اساسی و اصل مترّقی ولایت فقیه نقش اساسی داشت و به علّت افشاگریهائی که در خصوص منافقین، جریان التقاط، ملّی گراهای خائن و مصدّق داشت؛ در میان سیاسیّون سالهای اولیّه انقلاب از موقعیّت و جایگاه ممتازی برخوردار بود.

از اوّلین افرادی بود که علیه جریان انحرافی بنی صدر موضع گیری نمود و او را یک منحرف سیاسی و وابسته بیگانگان می دانست.

در اوّلین انتخابات ریاست جمهوری، بعد از کنار رفتن جلال الدّین فارسی که در آن زمان کاندیدای حزب جمهوری اسلامی و خط امام بود، در صحنه انتخابات باقی ماند و علیرغم اینکه می دانست رأی لازم را جهت پیروزی نمی آورد، ترفندها و حیله گریهای نفاق داخلی و بنی صدر را در سخنرانی هایش افشاء می نمود.

در انتخابات اوّلین دوره مجلس شورای اسلامی از طرف مردم دامغان به عنوان نماینده مجلس انتخاب و فریادگر و منادی خط امام و مدافع نخست وزیری شهید رجائی بود.

دار و دسته بنی صدر و بعضی از افراد اغفال شده، تلاش کردند اعتبارنامه او در مجلس رأی نیاورد که دفاعیّات تاریخی وی در مجلس از جریان خط امام و اینکه برای اوّلین بار، او خواستار شد که هنگام رأی گیری نمایندگان موافق و مخالف رأی خود را در خصوص او عَلَنی به صندوق بیندازند؛ صداقت گوئی و شجاعت او را بیشتر آشکار ساخت.

از نکات جالب زندگی سیاسی این شهید بزرگوار مخالفت جدّی او با میرحسین موسوی بود. او علیرغم اینکه موسوی همچون خودش عضور حزب جمهوری اسلامی بود، افکار او و خصوصاً همسرش زهرا رهنورد را که وابسته به جنبش مسلمانان مبارز بود را خارج از جریان خطِ امام و اسلام فقاهتی می دانست.

بجاست، افرادی که سالهای اولیّه انقلاب اسلامی را درک کرده اند برای نسل امروز از طرق مختلف جریانات سیاسی و پیچیده آن مقطع حساس را تبیین نموده ونقش افرادی همچون شهید آیت را در مبارزه با جریانات نفاق و لیبرالیسم، بازخوانی نمایند.

شهید آیت در صبحگاه 14 مرداد سال 1360 هنگامی که عازم محلّ کارش یعنی مجلس شورای اسلامی بود، هدف حمله تروریستی گروهک مافقین قرار گرفت و به شهادت رسید.

عاش سعیداً و مات سعیداً.